Kochani, jest to dla mnie chyba najtrudniejszy post, jaki przyszło mi napisać. Jednak jeśli go nie upublicznię, nie dojdzie do uzdrowienia, ponieważ nierozerwalną częścią procesu jest przejawienie się na zewnątrz – zrobienie tego, czego wtedy, w dzieciństwie, nie można było zrobić. Ostatnie wydarzenia w moim życiu zabrały mnie głęboko do środka. Spirala skręcała się bardziej i bardziej, głębiej i głębiej, aż stało się jasne, że to, czego potrzebuje ode mnie moja wewnętrza Magdusia to zabrania głosu w jej sprawie.
Rodzimy Nowe
Potrzebuję odpoczynku. Tak bardzo potrzebuję odpoczynku po tym całym maratonie przeprowadzkowym, a potem zagnieżdżaniu się w Polsce. Zaplanowałam ten tydzień, już jakiś czas temu, na odpoczynek właśnie… No ale wczoraj wieczorem zamiast się pakować na kilkudniowy pobyt w ustronnym miejscu, znowu zaczęło się ze mnie wylewać. Dzielę się więc poniżej Kochani, a na komentarze odpiszę za kilka dni, po powrocie.
Wychowałam się z mamą, która notorycznie mnie prowokowała, głównie w białych rękawiczkach. Próbowała to robić również w stosunku do mojego ojca i brata, ale oni ją najczęściej ignorowali, więc z tym większym impetem uderzała we mnie. Jej prowokacje były szczególnie jadowite i okrutne, gdy miała wypite. Uderzała słowami, które na pierwszy rzut oka wydawały się niewinne, ale które trafiały w sam środek i wywoływały ból nie do zniesienia. Z tego bólu wychodziła moja reakcja, bo w końcu nie wytrzymywałam i wtedy albo krzyczałam albo wręcz potrafiłam się z nią szarpać czy porządnie odepchnąć. I co robiła moja mama? Obdzwaniała potem rodzinę opowiadając przekolorowane lub nieprawdziwe rzeczy, opowiadając jaką to wredną córką jestem. Oczywiście pomijała cały fragment dotyczący prowokowania mnie. Ja po takiej akcji siedziałam zapłakana w pokoju i czasami biłam się pięściami w głowę. Byłam na siebie wściekła, że znowu dałam się wciągnąć, a ona znowu wykorzystała to przeciwko mnie. Byłam na siebie wściekła, że nie umiałam jej zignorować i coraz głębiej osadzało się we mnie poczucie, że „coś jest ze mną nie tak”. W kółko zadawałam sobie pytania „Czemu nie mogę jej po prostu olać?”, „Dlaczego jej słowa, miny tak mnie ruszają, a innych nie?”. Mama zazwyczaj nie odzywała się przez jakiś czas i czekała aż przyjdę ją przeprosić. Tak, to ja w końcu przepraszałam. I przez to, że to wielokrotnie robiłam jakaś część mnie uwierzyła, że to ja byłam katem, a moja mama była moją ofiarą. To wpisało się we mnie bardzo głęboko i odtwarzało się potem we wszystkich moich relacjach. To ja byłam ta winna, to ja byłam ta zła, ta agresywna.
Działajmy razem
No i tyle z mojego odpoczynku od internetu. Cóż w sytuacji, gdy świat staje na głowie, nie mogę milczeć. Czytam posty i widzę ile kipi w nich złości, wkurwu. Widzę hasła „To jest wojna”, „Wypierdalać”. I rozumiem, naprawdę rozumiem i czuję, że kolektywnie doszłyśmy do momentu „Basta!”. Wylewają się nie tylko nasze ale naszych matek, babek, prababek pokłady gniewu i oburzenia. Jednocześnie widzę ile energii ucieka na boki i nie przechodzi w konkretne działanie, które teraz trzeba podjąć. Widzę też ile podziałów ta sytuacja wnosi, znowu jeden temat ważniejszy od drugiego, znowu ludzie skaczą sobie do gardeł zamiast współpracować, czepiają się jedni drugich i ubliżają sobie nawzajem. To powoduje dużą, bardzo dużą stratę energii.
Prawdziwe siostrzeństwo
Jakiś czas temu zamieściłam na facebooku wypowiedź jednej z kobiet, która mówiła o czymś, co mi bardzo pomogło. Odezwało się kilka głosów, że temat i owszem potrzebny, ale, że styl wypowiedzi nie był w porządku. Stanęłam w obronie tej kobiety i wtedy padły słowa: „jeżeli mamy siebie wspierać tylko i wyłącznie na bazie tego, że każda z nas jest kobietą, to coś tu nie halo”. Ta uwaga mnie zatrzymała… Prawda jest taka, że sarkastyczny ton kobiety prowadzącej wykład mi samej nie odpowiadał, ale przymknęłam na to oko, bo mówiła to, co potrzebowałam usłyszeć i chciałam docenić to, że jako kobieta odważnie zabiera głos. Przełknęłam więc to, jak mówiła, bo my kobiety musimy się przecież w tym męskim świecie trzymać razem i wspierać.
Spontaniczności moja Kochana!
Kochani, dwa dni temu spontanicznie zaczął się pisać post właśnie o spontaniczności. I zdałam sobie sprawę, że blokuję go. Ja pierniczę, co za ironia! Blokuję go, bo co jak tacie będzie przykro, a my mamy teraz takie dobre relacje i tyle wsparcia, troski i miłości teraz od niego doświadczam, i z otwartym i wdzięcznym sercem przyjmuję. Więc jak tu napisać, by i uszanować tą część mnie, która przez to, co działo się w przeszłości została odrzucona i by uszanować to, co teraz z tatą odbudowujemy. Bo naprawdę, tak jak jest teraz, jeszcze nigdy nie było. I ja się zmieniłam i on. A mnie to bardzo wzrusza, bo nie sądziłam, że to będzie możliwe. Ale może właśnie dlatego mam o tym napisać, by dać światło nadziei i by podzielić się tym, co się dzieje w nas samych i w naszych relacjach, gdy zaglądamy do środka i sami zwracamy sobie te części, które zostały wystawione za drzwi wewnętrznego domu.
Koniec i początek
Kochani, ta wiadomość może zaskoczyć wielu z Was. Mnie samą obrót spraw zaskoczył, choć zwiastuny pojawiały się w moim życiu od około dwóch lat. Jednak odpychałam je i liczyłam na to, że nie dojdzie do tego, co zapowiadały. Starałam się nie mówić o nich głośno, żeby nie kusić losu i żyłam tak, żeby zagłuszyć to, co coraz mocniej we mnie mówiło: „Magdalena, to nieuniknione…”. Wszelkimi siłami próbowałam utrzymać przy życiu coś, co stopniowo umierało. Pewnego wieczoru, po kolejnym wielkim znaku, który walnął mnie jak obuchem, przestałam się w końcu opierać… i poddałam się „śmierci”… puściłam Irlandię… moją ukochaną Zieloną Wyspę… na rzecz Polski… Czytaj dalej Koniec i początek
Magdalena
Kochani, dziękuję Wam bardzo za tak piękny i liczny odzew na mój post z 22 lipca.
https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=3094113493989589&id=674968929237403
Tak wiele serca, czułości, zgody na mnie taką jaką jestem, z tym, gdzie jestem, od Was dostałam. Dziękuję 
Tak bardzo chcę być z Wami prawdziwa i uważna – i na siebie i na Was. Dlatego przyglądam się temu, co ujawnia mi się w relacji z Wami Kochani, co właśnie dzięki temu, że jesteście, może wyjść u mnie do powierzchni i co mogę dzięki temu puścić i być z Wami autentycznie, prawdziwie.
W ciszy ją znalazłam…
Ostatnie tygodnie nic ze mnie na facebooku nie wypływało. Ani jeden tekst, ani jeden temat… Byłam z tym. I byłam z tym napięciem, że powinnam coś napisać, albo coś nagrać. Bo nie można tak nic…
Przecież kiedyś tak dużo pisałam, tak dużo nagrywałam. Wylewało się ze mnie. Jeden temat popędzał następny.
A teraz? Teraz cisza… Słowa nie płyną… Za to przepływają przeze mnie fale doznań z wewnątrz i z zewnątrz… Dziwnie znajome…
Tata i córka
Tyle ile jest kobiet, tyle jest relacji ojciec – córka. Nawet jeśli jeden tata ma kilka córek, to
z każdą z nich ma inną relację, a w związku z tym, że jest tylko człowiekiem, to chcąc czy nie chcąc, popełnia błędy i mniej czy bardziej świadomie bądź nieświadomie rani swoją córkę. Im mniej ojciec jest w kontakcie sam ze sobą, ze swoimi emocjami, im mniej świadomy jest swoich wewnętrznych ran, im mniej ich ukoił, im mniej programów, które sam kiedyś przejął zakwestionował, tym mocniej i bardziej rani i niszczy swoją córkę nie zdając sobie sprawy z tego jak głęboko to w niej zapada i separuje ją od samej siebie. Czytaj dalej Tata i córka
Dzień Matki
Dla wielu córek i synów to bardzo trudny dzień. Wiele i wielu z nich czuje wewnętrzny zgrzyt składając życzenia swoim mamom. Wiele i wielu z nich nie składa ich wcale, za co są osądzane/i czy potępiane/i. Ci z Was, którzy tak macie, chcę Wam dziś powiedzieć –
rozumiem Was Kochani. Ja wiem jak to jest. Czytaj dalej Dzień Matki